Ciemność zaciera wymiary i wyrównuje kolory,
otwiera serce na lęk i niepokój,
przytłacza umysł ciężarem nowych myśli,
by je potem zamknąć w ciasnej szkatułce kilku słów.
Świat powraca do mrocznej chwili narodzin,
zapadamy w przedwieczny letarg prostych organizmów,
i na dnie głębokiego oceanu śnimy o przyszłych pokoleniach.
—

Zamieszczony w: Wiersze | Otagowane: obraz Magritte'a, Wiersze








Bardzo wymowny jest ten wiersz, przy okazji przypomina mi się jeden fajny obrazek, który namalował Goya – pt “Kiedy rozum śpi budzą sie potwory”.
Dziękuję.
Wybacz, ale poprawię Cię: “upiory” nie “potwory” :)
Racja, kiedy się zorientowało było juz za późno, bo nie mogłem edytowac tego komenta :)