Otchłań

Posted on 2 maj 2008 03:44 by Moon

Otchłań cierpienia, otchłań bólu,
otchłań grozy, otchłań lęku,
nasza otchłań powszednia,
otchłań bezdenna.
Bezmiar szczęścia dziwnie ograniczony.
Za co kochać Boga? Że nie zrzuca w otchłań
zaraz po narodzeniu? Że daje szansę
doświadczenia człowieczeństwa
w próbach wydobycia się z niej?
A może nie kochać go wcale?

Towarzysze strachu – Rene Magritte

Zamieszczony w: Wiersze | Otagowane: ,

« Odpowiedź “Otchłań” Seamusa Heaney »

Odpowiedzi: 8

  1. Darek, w dniu maj 2nd, 2008 @ 07:06 Powiedział:

    Spadające życiorysy są jak grad,
    rodzą się z wody, by nastepnie ostro strzelać i utonąć we własnej wodzie znów.

  2. Moon, w dniu maj 2nd, 2008 @ 17:56 Powiedział:

    Co rozumiesz przez “spadające życiorysy”?

  3. marszoblog, w dniu maj 2nd, 2008 @ 19:20 Powiedział:

    Otchłań zawsze kojarzy się z czymś negatywnym, wyszło w wierszu, a może nie wcale?:)

  4. Moon, w dniu maj 2nd, 2008 @ 19:29 Powiedział:

    @marszoblog
    Paradoks otchłani i tajemnica człowieczeństwa.

  5. Darek, w dniu maj 2nd, 2008 @ 20:06 Powiedział:

    Spadające życiorysy to jakby nasze przemijanie, czyli życie.

  6. marszoblog, w dniu maj 2nd, 2008 @ 20:06 Powiedział:

    Tak, otchłań ma przechlapane;)

  7. Moon, w dniu maj 2nd, 2008 @ 20:17 Powiedział:

    @Darek
    “Z prochu powstałeś, i w proch się obrócisz”…

    A wody życia płyną…
    Wyszliśmy z oceanów… Czy znowu tam wrócimy?

Napisz odpowiedź