Przeczucie

W pokoju dzieciństwa
nie muszę z nikim rozmawiać.
Wchodzę, siadam,
i słucham ludowej muzyki
ze starego radioodbiornika,
podarowanego małej dziewczynce
przez dobrego sąsiada.
Patrzę przez okno na podwórze,
gdzie porozrzucane zabawki,
a wszystkie dzieci odeszły.
Nie wiem, czy trafię tam po śmierci,
ani czy drzwi do pokoju otwierają się
za siódmym zakrętem czasoprzestrzeni,
ale czuję, że jest gdzieś blisko.

—

Marek Grechuta “Serce”