Powiedz mi, kim jesteś…

Ludzie mówią, mówią, i mówią… Mowa jest tu w sieci jedynym zwierciadłem duszy. Zwykle starają się zrobić jakieś wrażenie, czy też wyobrażenie o swojej osobie. Czasem w ogóle się nie starają, tylko po prostu je robią. Są tacy, którzy im bardziej w tym swoim mówieniu usiłują zafałszować swoje prawdziwe ja, tym lepiej się odsłaniają. Bardzo często  obnażają coś nieciekawego o sobie bez żadnej intencji kamuflowania się, dlatego że zbyt ufają własnemu osądowi rzeczywiści, który bywa całkiem niepoprawny.

Mówią i ukazują swoją  małoduszność, małostkowość, kompleksy, zawiść, chamstwo, głupotę, próżność, pychę, podłość, zjadliwość, okrucieństwo, chłód uczuciowy, a także wielkoduszność, dystans, intelekt, mądrość, kulturę, serdeczność, skromność, pokorę, poczucie humoru, tolerancyjność, szlachetność, wewnętrzne ciepło…

Ich wypowiedzi charakteryzują się różnym stopniem kompetencji językowej i komunikacyjnej. Wypowiadają  zdania proste i złożone, krótsze i dłuższe, z inwersją lub bez, mniej lub bardziej nasycone emocjonalnie, zawierające różną ilość rzadko używanych słów, ciekawych konstrukcji, jak i bezbarwnych stereotypowych sformułowań, błędów logicznych czy konstrukcyjnych, oraz cały szereg cech, które w nieunikniony sposób zdradzają, kim jest rozmówca.
—
Arcangelo Corelli – La Folia