** u nas się nie piło, ale kartki wódczane przydawały się na handel wymienny.Wymieniałam je z moimi kolegami z Krakowa na drewniane ludowe koniki wszelkiej maści.
Mam ich całą kolekcję do dzisiaj.
Najstarszy podobno kupiony dla kogoś od wędrownego domokrążcy w okolicach Sędziszowa – ma przeszło 7o lat!
Żeby było weselej mój kontrahent miał nazwisko , jak nazwa wykastrowanego konia.
Zaiste niezbadane są wyroki boże…:lol:

P.S.
A wracajac do spraw tarczy i tego, kto tak miesza na tym świecie,( co by się dało zilustrować błahymi i mnie błahymi przypadkami z moich osobistych doświadczeń: książka znaleziona na pniu w lesie, patera z Cloppendorfu identyczna, jak moje reminiscencje gobelinowe z tej miejscowości itp).
Jeszcze przed tarczą uratować nas mogą Bracia Czesi.
Nie zainstalują radaru i wtedy ”cały pogrzeb na nic”!
Mam nadzieję, że ten wspaniały Naród z ogromnym poczuciem humoru – zrewanżuje nam się przewrotnie za niegdysiejszą bratnią pomoc”. Oby!

Moon do postu 13.
Pamiętam szczególnie taka scenę:
Spotkałam zapłakaną starszą panią z którą kiedyś pracowałam. Pytam: co sie stało Kiciuniu (tak ja nazywaliśmy), a Ona na to:
-Spotkała mnie przykrość i nie chodzi o “frykasy’. Przyszła sąsiadka z mnóstwem zagranicznego towaru i takim textem:
-Ty masz i tak pustą lodówkę – czy możesz mi to przechować? – dostałam z Kościoła.
(Propozycji odstąpienia czegoś nawet za pieniądze- rzecz jasna nie było.)
Poszłam pod kościół, gdzie nieomal codziennie podjeżdźały transporty z żywnością.
I oczom moim ukazała się taka scena: Panie dziś zwane moherowymi beretami: kawa, szynka , frykasy.
Zmęczona żona robotnika z czworgiem dzieci: kasza, mąka, cukier.
Te obrazki stale tkwią , jak zadra w mojej niestety za dobrej pamięci i chyba już nigdy ich nie wyplenię, choć dziś można kupić wszystko na co nas nie stać. :mrgreen: