Pozostaną na zawsze na tamtych drogach, prowadząc swoje szybkie motocykle i samochody. Odjechali przecież po to, by nie wrócić. Jakkolwiek trudno w to uwierzyć.
***
Przyczyna wypadku: niedostosowanie prędkości do warunków jazdy.
—
A-ha “Stay On These Roads” (1988)
Wybrać się tam właśnie teraz. Gdy życie się zaciemnia, zawęża i kurczy. Jednak nie sposób tam trafić, mimo najgłębszych chęci… Ważne, aby mieć tę leśną słoneczną polanę gdzieś w sobie. Podobnie jak nadzieję na lepsze czasy, prawdziwą miłość, piękniejszy świat. Nieistotne, że to wszystko może nigdy nie nadejść.
—
Yazoo “Happy People” (1983)
Jeśli jesteś w nastroju depresyjnym, w żadnym wypadku nie przeglądaj w tych dniach Top Posts/Top Blogs na WordPressie. W przeciwnym wypadku, narażasz się na całkowitą utratę kontroli nad swoją psychiką.
Poza moim blogiem (mniej groźne), napotkasz kilkanaście blogów pompatycznych, przynudzackich, grafomańsko-literackich, oraz, co jeszcze bardziej niebezpieczne, zwierzenia hodowcy kur, wynurzenia fetyszystów, kabotynów (czasem kabotynek), a w końcu blogi typu: “pamiętnik umierania w sieci”, czy też “odkrywanie głębi mojej duszy”.
Coraz więcej również blogów szalonych fotografików z dziełami w rodzaju: “Oto moja brudna filiżanka po kawie. Niech cieszy Wasz wzrok”, albo “Patrzcie, jak ta brzydka pani pięknie wygina szyję…” Do tego dochodzi około 10% blogów typowo spamowych, blokujących miejsce blogom legalnym. Tego wszystkiego może być aż nadto.
—
R.E.M “Shiny Happy People” (1991)
Chciałam napisać o tak wielu, wielu rzeczach… Jeszcze niedawno. Sama się trochę dziwiłam, jak wiele można chcieć powiedzieć, gdy się już zacznie pisać. Teraz od niedawna, wskutek rozmaitych akcji tych, którzy wiedzą lepiej i myślą lepiej, trochę mniej chce mi się dochodzić do tajemnic samej siebie. Jedna z moich koleżanek, w podstawówce, powiedziała mi kiedyś, że “zaskorupia” się czasami w sobie. Nie chcę na sobie żadnych dodatkowych skorup. Miałam nawet nadzieję rozbić którąś z dotychczasowych.
—
Ten utwór był do płaczu, i jest do płaczu…
The Waterboys “A Girl Called Johnny” (1983)
Brakuje mi ostatnio czegoś. Bardziej niż zwykle. Słońca, ciepła, nadziei? Słońca i ciepła ostatnio trochę mniej. Nadziei miałam zawsze w nadmiarze. Może to wszystko przez odchodzące dopiero teraz przeziębienie?
Całe popołudnie chciało mi się spać… Liczę na zniesienie “zmian czasu” w najbliższych latach. Rujnują zdrowie, nie przynosząc, jak słyszałam, spodziewanych oszczędności. Koszmar zniewolenia ludzi przez idiotyczne regulacje, wymyślone przez tych, którym się wydaje, że pomagają temu światu.
—
Tak się przypomniało…
Marillion “Lavender” (1985)
To jedna z moich ulubionych radosnych piosenek… Utwór zabrzmiał wczoraj w tle wieczornej komedii, i w ten sposób przypomniałam sobie o jego istnieniu. Ze względu na pewne zawirowania czasowe, lata dziewięćdziesiąte wydają mi się czasami bardziej odległe niż lat osiemdziesiąte.
A z owych lat dziewięćdziesiątych pamiętam dużą popularność muzyki dance. Ja też w swoim czasie w jakiś sposób to lubiłam, ale aby przypomnieć sobie nazwy tamtych wykonawców musiałam zajrzeć do Wikipedii. Obok Scatmana Johna, Mr. President i DJ BoBo zabrzmiały najbardziej znajomo, i jednocześnie najbardziej dance‘owo.
—
Scatman John “Scatman (Ski-Ba-Bop-Ba-Dop-Bop)” [1994]
***
Książki tylko dziecinne czytywać,
Myśli tylko dziecinne hołubić,
Wszystko wielkie gdzieś w dali pogubić,
Z głębin smutku się wciąż wydobywać.
Jestem życiem śmiertelnie zmęczony,
Ja od życia już nic nie przyjmuję,
Ale biedną tę ziemię miłuję,
Przecież na niej zostałem zrodzony.
Ja huśtałem się w parku przy stawie
Na zwyczajnej huśtawce drewnianej
I rozrosłe wyniosłe kasztany
Widzę – nie wiem czy w śnie, czy na jawie.
.
napisał Osip Mandelsztam, 1908
tłumaczyła Maria Leśniewska
Bardzo nie lubię blogów, których autorzy zwykle w rozwlekły, często także nudny lub niepoprawny, sposób piszą o rzeczach ważnych, istotnych, ważkich… Zwykle natury filozoficznej, psychologicznej, czy politycznej. Nie są to prace naukowe, takie sobie amatorskie rozważania. A komentarze pod tego typu wpisami są jeszcze nudniejsze, i tworzą się tam czasami kółka wzajemnej adoracji.
Albo ludzie ci mają niepoukładane w myślach, i muszą sobie wszystko szczegółowo wypisywać, aby samych siebie zrozumieć w najprostszych kwestiach, albo po prostu chcą zabłysnąć swoim, niejednokrotnie płytkim, intelektem. Ewentualnie, szukają w tą drogą przyjaciół. Jedno, drugie, czy trzecie, nie przepadam za tą częścią blogosfery i jej twórcami.
—
The Jam “That’s Entertainment” (1981)
Cała jej ostatnia miłość okazała się mrzonką, urojeniem. Zdawało się jej, że go kocha, tymczasem jeśli już kochała, to tylko swoje wyobrażenie o nim, diametralnie różne od niego samego. Gdy uświadomiła to sobie, nagle bardzo jej zaczęło kogoś brakować, tego kogoś, kto nigdy nie istniał w świecie materialnym, a mimo to był tak realny. Teraz obchodzi żałobę po tej stracie. Jeden z paradoksów, w jakie obfituje życie kobiety za bardzo od niego oderwanej.
—
Kalina Jędrusik “Do ciebie szłam”, Kabaret Starszych Panów ‘62
Znowu miałam przeziębienie. Na szczęście powoli dobiega końca. Za oknem piękna pogoda, jednak nie mogę wychodzić z domu.
Mam też problem z pocztą GMail. Nie mogę odpowiadać w tym samym wątku, bo wiadomość nie jest wysyłana. Muszę zakładać nowy. Ten i inne problemy z komputerem zmuszają mnie do zrobienia kolejnego formatowania dysku.
Jestem ogólnie skryzysowana, ale się nie poddaję.
—
The Jam “Going Underground” (1980)
Nadawali to bez przerwy w radiu w pewnym okresie mojego dzieciństwa. Mnie się ten utwór strasznie smutno kojarzy. Panom redaktorom muzycznym musiał się bardzo się podobać.
—
Gerry Rafferty “Baker Street” (1978)
Albo i nie znajdziecie… Ludzie szukają w sieci różnych rzeczy. Dziwnych, śmiesznych, odrażających. Ostatnio wchodzą tu Japończycy z Tokio, z wyszukiwarki na stronie z The Japanese Porn. Nie wiem, jak to się dzieje, że tu trafiają. Dodawałam swój blog do różnych “search engines”, i może gdzieś przesadziłam?
Niektóre z terminów, jakie podawano wyszukiwarce:
“kim jest pani bovary” Mną oczywiście.
“moja tesknota za tym co było” To właśnie ten blog.
“wiersze o jesieni napisane przez ludzi” :).
“odpowiedz mi kim jestem” Tylko jak?
“twój stosunek do pani bovary” Osobisty.
“moon wirus” Bardzo groźny…
—
The Clash “The Magnificent Seven” (1981)
To również bardzo lubiłam.
Jest w tym utworze dramatyczne napięcie, są i epickie dłużyzny… Tylko wideo nienastrojowe.
—
The Police “Walking On The Moon” (1979)
Zaczynały snuć mi się po głowie mgliste obrazy do wiersza o jesieni, ale odeszły. W związku z tym nie powstało nic poetyckiego, i pewnie jeszcze długo nie powstanie. Życie ma swoje zasady. Teraz postanowiło, że będę zmęczona.
A to jeden z wczesnych wierszy Mandelsztama…
***
Liśćmi mgliście dyszącymi
Smutny czarny wiatr szeleści,
I jaskółka trzepocząca
W ciemnym niebie koło kreśli.
Cicho walczy w moim sercu,
Konającym, pieszczotliwym,
Zmierzch, co szybciej ożyć pragnie,
Z światłem prawie już nieżywym.
I nad lasem pociemniałym
Widać tarczę z miedzi całą.
Czemu cisza wokół?
Czemu muzyki tak mało?
.
napisał Osip Mandelsztam, 1911
tłumaczyła Maria Leśniewska
To jeden z najlepszych utworów The Police, jeśli nawet nie najlepszy.
Mieli ten rytm, to uderzenie, ten styl… Dla dzieciaka, jakim byłam na początku lat osiemdziesiątych, byli jak rodzina.
—
The Police “Don’t Stand So Close To Me” (wersja ‘86)
Blip
Quote of the Day
Najnowsze komentarze